जून चा पाऊस जुना की नवा ....

 जून चा पाऊस जुना की नवा ....

                                     

आज सकाळी पुणे मुंबई महामार्गा वरून प्रवास करताना नकळत बरेच विचार डोकावून गेले... 

रिम झीम पाऊस सुरु झाला होता... पहिला प्रश्न पडला जून चा पहिला आठवडा म्हणजे हा मोसमी पाऊस  की पूर्व मोसमी पाऊस??

खरं तर पाऊस तो पाऊसच की, पण टेक्नॉलॉजी बरोबर आपण हि अत्यंत चिकित्सक झालो आहोत असं वाटत, प्रत्येक गोष्टीच्या मुळाशी जाण्याचा हा गुणधर्म चांगला की वाईट हा चर्चेचा विषय ठरू शकेल...

घोरावडेश्वराचा डोंगर साद घालत होता... बोलला आहे का भिजायची डेअरिंग... पण आमचं लक्ष मात्र गाडीच्या स्पीडोमीटर कडे, अहो ८० च्या खाली स्पीड आलं तर पुढे लागणार ट्रॅफिक, लागणारा लेट मार्क यांच्या विचारांनी ठरवलं मनातच पाऊस एन्जॉय करावा !!

शाळेत असताना जून चा पाऊस म्हणजे गजाने रोवा रोवी, आंब्याच्या कोयांनी खेळायचे खेळ, भोवरा, गोट्यांचं रिंगण ( त्याला अंड म्हणायचे), असे एक ना अनेक खेळ काही क्षणात डोळ्या समोरून गेले...

हाफ चड्डी मध्ये बिन चप्पलचे ते पाण्याच्या डबक्यातून पळणं, आणि या सगळ्या लफड्यात चाळीतल्या पिंट्या कडून हरलेल्या गोट्या जिंकण्यासाठी पुन्हा एकदा दिलेली आरोळी... आहे का आवाज ??

समोरच्या लेन मधून ओव्हरटेक करत जाणाऱ्या बी . एम. डब्लू वाल्याने मध्येच हॉर्न वाजवून पुन्हा पुणे मुबंई रोडवर आणलं... 

विचार आला आज ऑक्सिजन च्या कारखान्याच्या उभारणीसाठी धडपडणारे आपण हे सगळं कुठं हरवून आलोय... मे चा आंब्याचा हंगाम संपला की त्या कोयी जमिनीत लावणारे आपण, त्याचं कोयीचे छोटे रोपटं झाल की त्याला कौतुकाने बघणारे हि आपणच, आणि त्या कोवळ्या पानाचं झाड होईल या आशेवर जगणारे हि आपणच.. त्या जून मधली किती तरी अशी आंब्याची रोपटी वृक्षांमध्ये रूपांतरित झाली असतील, परंतु आपण मात्र जगण्याच्या धडपडी  मध्ये ती वाढ हरवून बसलोय की काय असा प्रश्न हि पडून गेला !!

चाकण ला पोहोचलो आणि आता ऑफिसच्या खिडकीतुन समोर डोंगर आणि त्या वर धावणारे ढग खुणावत होते... ढग धावत होते पण डोंगर मात्र एकाच ठिकाणी होता... ते नयनरम्य दृश्य डोळ्यात टिपून घेत एक खूणगाठ मनाशी बांधली... पावसाळा कोणताही असो भिजण्याचा आनंद न गमावता जगण्याचा आनंद घेतला की आपण हि त्या ढगां सारखेच आयुष्यचा निखळ आनंद घेतो मग तो पावसाळा कोणता हि असो जुना की नवा !!!

जुन्या नवीन पावसाच्या शुभेच्छा..

राहुल विठ्ठलराव भोईटे 

एच. आर - प्रवेश इमोशन्सच्या विश्वात...

एच. आर - प्रवेश इमोशन्सच्या विश्वात...

नमस्कार मी राहुल विठ्ठलराव भोईटे एच. आर प्रोफेशनल, १६ वर्ष औद्योगिक क्षेत्रात कार्यरत आहे.

सदर कथा माझ्या एच. आर मधील पहिल्या दिवस संदर्भात आहे.

२००४ चा काळ हा माझ्या सारख्या नवशिख्या साठी तस खडतरच होता. रसायन शास्त्राची पदवी घेऊन पुढे काय ? मग MBA एच आर करून नशीब आजमवुया असा विचार केला. 

औद्योगिक मंदीचे वातावरण असल्याने नवीन जॉब मिळणं तसं कठीणच होते. पण नशिबाची साथ मिळाली आणि लोणावळ्याच्या एका मॅनुफॅक्चरिंग  कंपनी मध्ये एच आर चा जॉब मिळाला.

पहिल्या दिवशी जायचं तर कंपनी ६० किलोमीटर लांब. सकाळी ७ ला CD 100 SS ला किक मारली आणि निघालो लोणावळ्याला. कंपनीच्या गेट वर सेक्युरिटीने अडवलं, सर्व प्राथमिक चौकशी जसे कि - कोणाला भेटायचं, कोठून आलात, काय काम आहे आणि सोबतीला दिला एक गेट पास...

तो काळ ऍडमिनिस्ट्रेशन आणि पर्सनल मॅनॅजमेण्ट चा होता. कंपनी मध्ये गेल्या वर पर्सनल इन्फॉर्मशन आणि 

जॉइनिंग फॉर्मॅलिटीएस करून मला थेट एका घड्याळ समोर नेलं.

प्रसंग १ -

सकाळचे ९ वाजले होते. जिथे उभा होतो तिथे पंचिंग कार्ड आणि तिथे ३ प्रकारचे शेल्फ लावलेले होते. त्या मध्ये रंगी बिरंगी कार्ड, अगदी आपली जुने पोस्ट कार्ड असतात तशी लावलेली होती. एका शेल्फ मध्ये पिवळी, दुसऱ्या मध्ये निळी आणि तिसऱ्या मध्ये लाल... माझ्या वरिष्ठाने सांगितलं हि सगळी कार्ड कधी आणि ऑफिस मध्ये घेऊन ये. मी हि तेच केलं, आणि सगळी कार्ड घेऊन ऑफिस मध्ये आलो. माझ्या वरिष्ठाने काही मोठी रजिस्टर दिली आणि सांगितलं कि याला म्हणतात हजेरी बुक... एक कार्ड एन्ट्री कस करायचं ते सांगून त्यांनी मला सगळी कार्ड आणि रजिस्टर सुपूर्त केली आणि स्वारी चहा ला निघून गेली.

माझ्या साठी हा सर्व प्रकार नवीन होता, पण सोबत हि कोणी नव्हतं. शेवटी कार्ड वरची नाव आणि रजिस्टर मधली नाव त्यांची बेरीज वजाबाकी करत कशी बशी काही कार्ड पूर्ण केली, वरिष्ठ आले, त्यांनी पाहिलं आणि शाबासकी दिली. बरं वाटलं, पण पुढे काय वाढून ठेवलं हे मात्र मला माहित नव्हतं.

साधारण ११ वाजता भोंगा झाला, जेवणाची सुट्टी झाली. मला घेतलेले कार्ड परत लावायला सांगितली.

मी उत्साहाच्या भरात ती लावायला सुरवात केली. पण मी नवीन या असल्याने  मला काही कार्डचा क्रम माहित नव्हता. आणि सकाळी लवकर निघाल्या मुळे पोटात कावळे ओरडत होतेच.. भराभर कार्ड कोंबून आधी डबा संपवायचा प्लॅन होता. पिवळी कार्ड लावली, लाल कार्ड लावली, कामगारांची जेवणाची वेळ संपत आली होती, माझ्या सारखा नवीन कार्यकर्ता काय करतोय हे बघण्याची त्याची उत्सुकता मला जाणवली. पिवळ्या कार्ड शेल्फ मधली काही कार्ड काही लोकांनीच स्वतः खाली वर केली, आणि मला फक्त बघून निघून गेले.निळी कार्ड लावण्याचं काम सुरु असताना एक जण आज आला आणि म्हणाला, माझं कार्ड खाली का लावल?

मी सिनियर युनिअन लीडर आहे माहित नाही का? चल तुझ्या साहेब कडे...थोडा भडकलेला वाटला..

हि माझ्या साठी पहिली शिकवणी.. साहेबानी सांगितलं "नया है वह". मी सांगतो त्याला...

तो गेल्या वर साहेबानी सांगितलं, आधी युनिअन लीडर ची कार्ड मग स्टाफ ची कार्ड आणि मग खाली कॉन्ट्रॅक्ट ची कार्ड...आता त्याला चहा ला भेट...

प्रसंग दुसरा - 

दुपारचं जेवण संपवून पुन्हा एकदा जागेवर येऊन बसलो, तर तोच युनिअन लीडर आला, काय साहेब चला चहा घेऊ या... आणि आम्ही कॅन्टीनला जाताना पुन्हा पंचिंग मशीन जवळ गेला. त्याने सांगितलं, कस आहे साहेब, आमचं कार्ड नेहमी वर असत, नाही तर आम्हाला कोण लीडर बोलणार??

संध्याकाळी गाडीवर जाताना विचार केला कि हे असे मतभेद का असतील...

प्रसंग अगदी छोटाच पण बरंच काही शिकवून गेला.. कारण मी माणसांच्या इमोशन्स च्या विश्वात एन्ट्री केली होती. माणसं समजा, आणि पुढे चला...

इथे जे शिकायला मिळालं ते पुढे नेहमी कामी आलं, आम्ही एच आर म्हणून नेहमी लोकांशी संपर्क साधत असतो, प्रत्येकाचे इमोशन्स आणि कंपनीचे नियम सांभाळत कसरत कशी करावी लागते याची ती सुरुवात होती.....

आज १६ वर्षांनंतर मागे वळून पाहताना असे दिसतंय कि त्या पंचिंग मशीनची जागा आता बायोमेट्रिक मशीन ने घेतलीय आणि सर्व रंगभेद बाजूला केलेत...

असो या प्रसंगी इतकंच कि अजूनही लाल रंगाच्या कार्डची पोझिशन साठी कोणी हुज्जत घालत नाहीत... आणि हो लोणावळ्याला  गेलं कि युनिअन लीडर साहेबानं बरोबर चहा हि चुकत नाही...

धन्यवाद..

राहुल भोईटे.